Colin from Accounts
Het derde en laatste seizoen, drie jaar na het tweede, met Gordon en Ashley die elkaar een tijd niet gezien hebben. Sepinwall en VanArendonk zagen het hele seizoen en praten vooral over waarom de serie werkt. Hun kernpunt: het is anti-romcom, over twee mensen die ondiepe, slechte keuzes maken en elkaar daar ook op aanspreken — geen Seinfeld waarin niemand ergens van leert. VanArendonk wijst op iets nieuws in dit seizoen: doordat er drie jaar verstreken zijn hebben de vrienden nu kinderen, en Brammall en Dyer kregen in die tijd zelf jonge kinderen, wat een hele laag opvoedkomedie oplevert over crunchy influencer-ouders. Sepinwall zegt dat hij tegen het eind meerdere keren een brok in zijn keel had. Ze spoilen niets.
Uitzonderlijk: honderd procent op Rotten Tomatoes over 51 recensies voor dit seizoen. ScreenHub noemt het slotseizoen een charmeur en schrijft dat de serie op haar hoogtepunt afscheid neemt in plaats van na een terugval; recensenten typeren het als troostrijk en zacht, behoed voor stroperigheid door de grofgebekte Australische humor eronder.
Je gaf seizoen 1 en 2 allebei ★4, dus het enige nieuws hier is dat het slot er is en dat het volgens iedereen goed uitpakt. De opvoedlaag is nieuw en zou bij jou nu net iets anders kunnen aankomen dan bij het tweede seizoen.
✓ Staat al in mijn Notion-database (S1–S2 Completed · ★4)
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: ScreenHub — recensie slotseizoen · Rotten Tomatoes — seizoen 3
Wishbone
De PBS-kinderserie waarin een Jack Russell-terriër zich de hoofdrol inbeeldt in wereldliteratuur. VanArendonk noemt het een van haar belangrijkste teksten; Sepinwall kende het niet en keek twee afleveringen: de Frankenstein-versie en de Odyssee. Wat hem verraste is hoe efficiënt en onverbloemd het is — Wishbone speelt Victor Frankenstein als een klootzak, en bij de Afrikaanse volksverhalen werd slavernij niet weggepoetst. De productie was waanzin: elke week een nieuw decor, een week per aflevering, en een stemacteur in een geluidsdichte cabine op de set zodat hij live op de kindacteurs kon reageren. VanArendonks punt: het maakte grote boeken benaderbaar door te laten zien dat het gewoon verhalen zijn waar een hond in kan zitten.
Destijds al bekroond — vier Daytime Emmy's, een Peabody en prijzen van de Television Critics Association — en de reputatie is sindsdien alleen gegroeid. In 2026 verscheen de documentaire What's the Story, Wishbone?, die volgens NPR uitlegt hoe iets dat onmogelijk had moeten zijn zo goed werkte dat het bij een hele generatie is blijven hangen. VanArendonk waarschuwt wel dat die documentaire door de makers zelf is geproduceerd en geen lastige vragen stelt.
Hier moet ik eerlijk zijn: als serie is dit onbetwist goed, maar voor jou valt het stuk op twee praktische dingen. Het staat nergens legaal te streamen, en de doelgroep is zes tot elf jaar — dat is voor jullie nog jaren weg. Zet het op de lange baan in plaats van op de kijklijst.
○ Nog niet in mijn Notion-database
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: NPR over de documentaire
Last Seen
Komt langs in een uitweiding over de carrière van Patrick Brammall, die volgens VanArendonk gestaag opklimt: de nutteloze bergbeklimmende echtgenoot in Evil, de liefdesinteresse in Devil Wears Prada 2, en nu voor het eerst volledig de hoofdrol in deze Australische co-productie. Hij speelt een meldkamermedewerker wiens eigen kind jaren geleden verdween, en zoals VanArendonk droog opmerkt: daar houdt het verhaal niet op. Ze noemt het een rechttoe rechtaan thriller, maar leuk om hem eens iets anders te zien doen.
Dit is geen aanbeveling maar een signalering — ze bespreken de acteur, niet de serie. De premisse (vermist kind, ouder die het niet loslaat) is bekend terrein, en er zijn nog geen recensies. Meenemen als je Brammall na Colin from Accounts mist.
○ Nog niet in mijn Notion-database
▶ Zoek in Sequel →Bronnen
- TV Is Good — Colin From Accounts or Wishbone: Who's the goodest boy? (de aflevering, Pocket Casts)