You Can See Everything
De geheime vertoning waar het hele festival het over had: Nathan Fielder en Lance Oppenheim filmden Elizabeth Holmes in de laatste dagen voor haar celstraf, en gingen daarna nog twee jaar door. Fennessey zat in de zaal — telefoons in een zak, drie uur, één vertoning — en noemt het het beste wat hij dit jaar zag. De eerste helft is wat je verwacht van Fielder; de tweede helft slaat een kant op die volgens hem het idee van wat een documentaire is uit elkaar haalt. Hij schreef er los over dat de film de twee dominante documentairevormen van nu, de geautoriseerde sterrenportretten en true crime, tegen elkaar in laat lopen.
Variety noemt het schaamteloos en fascinerend, een reality-tv-eet-zichzelf-op-portret; RogerEbert.com schrijft dat het op niets lijkt wat je eerder zag. De terugkerende kritische vraag is of het Holmes een podium geeft dat haar verhaal boven dat van de gedupeerden zet — recensenten vermoeden dat die dubbelzinnigheid het onderwerp van de film is. Variety ziet het als serieuze Oscar-kandidaat.
De veiligste gok van de hele aflevering voor jou: The Rehearsal, Nathan for You en How To with John Wilson staan alle drie op ★5 in je lijst, en dit is dezelfde maker die diezelfde vorm verder oprekt. Dat het bovendien een documentaire over bedrog en zelfbeeld is, sluit aan bij hoe je Summer of Soul en jeen-yuhs waardeerde.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Variety — recensie · RogerEbert.com · Deadline
Wild Horse Nine
De nieuwe Martin McDonagh, met John Malkovich en Sam Rockwell als twee CIA-agenten in Chili in 1973, net na de coup tegen Allende, die een uitstapje maken naar Paaseiland. Dobbins noemt het 'de Amerikaanse In Bruges' en zegt dat de mengeling van cynisme en weemoed hier precies in balans is, beter dan in zijn andere films. Fennessey zag het twee keer in een week en vindt het de mooist gefilmde McDonagh; hij verwacht dat sommigen zullen struikelen over twee witte Amerikanen als lens op Chileense geschiedenis, en denkt dat dat de film verkeerd leest.
Breed lovend. Variety spreekt van een perfect samenspel tussen Malkovich en Rockwell in een melancholieke jaren-70-caper, Time noemt ze een genot om naar te kijken, RogerEbert.com kopt dat McDonagh het weer geflikt heeft. De Irish Times wijst op de combinatie van bromance-scherts en imperialistisch geknoei.
The Banshees of Inisherin gaf je ★4.5, en dit is dezelfde toon — twee mannen, veel dialoog, verdriet onder de grappen — maar dan met een politieke onderlaag. Dat de recensies zo eensgezind zijn maakt het een van de weinige titels hier zonder duidelijk risico.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Variety — recensie · Time · Irish Times
The Debut
Jesse Eisenbergs derde film als regisseur. Julianne Moore is een huisvrouw die auditie doet voor een amateurtoneelmusical, Paul Giamatti de regisseur van dat gezelschap. Fennessey verwachtte de Simpsons-aflevering waarin Marge in A Streetcar Named Desire speelt en kreeg iets absurdistischer, richting Kaufman en Kaurismäki. Midden in de film kreeg één scène van Moore bijna een staande ovatie in de zaal — hij zegt dat hij zoiets in al zijn jaren Telluride niet heeft meegemaakt. Wie op verhaallogica let, zal dingen zien rammelen; hem stoorde dat niet.
Hollywood Reporter noemt Moore en Giamatti samen dynamiet in een aangenaam scheve theaterkomedie; The Playlist spreekt van een briljante muzikale komedie met een transformatieve Moore. Deadline en Gold Derby melden dat het applaus middenin de vertoning haar meteen bovenaan de Oscar-lijstjes zette.
Showbizsatire is bij jou een betrouwbare hoek — The Studio en Barry staan op ★5, Hacks en Bottoms op ★4 — en dit zit in dezelfde familie: liefdevol over mensen die zichzelf serieuzer nemen dan hun podium. Eén voorbehoud: het is absurdistischer dan die titels, en de musicalnummers nemen echt ruimte in.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Hollywood Reporter · IndieWire · The Playlist
Tender Loving Care
Naar verluidt de laatste film van Mike Leigh, met Kate O'Flynn en Marion Bailey. O'Flynn speelt een vrouw die veertig wordt, net is gedumpt, weer bij een vriendin intrekt en ziet hoe haar ouders in de laatste fase van hun leven komen. Fennessey noemt het briljant en heel verdrietig, en een terugkeer naar het kleinere werk dat Leigh in de jaren zeventig en tachtig maakte in plaats van de arthouse-hits daarna. Hij vergelijkt het met Hard Truths en vreest dat het net als die film te klein is om ver te komen in het prijzenseizoen.
Deadline noemt het een van Leighs beste films en IndieWire diep ontroerend; Hollywood Reporter spreekt van een warm drama met galgenhumor onder een urgente laag. Variety is de uitzondering en vindt dat het verhaal voller had gemogen. Marion Bailey komt er in meerdere recensies uit als de stille verrassing.
Klein, Brits en huiselijk verdriet werkt bij jou: Aftersun ★4.5, One Day ★5, Such Brave Girls en This Way Up allebei ★5. Mike Leigh zelf staat nergens in je geschiedenis, dus dit is meer een gok op register dan op maker — maar het register klopt precies.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Deadline · IndieWire · Variety — kritischer
Ink
Danny Boyle over Larry Lamb (Jack O'Connell), de Fleet Street-redacteur die met Rupert Murdochs geld (Guy Pearce) The Sun tot tabloid ombouwde. Allebei de hosts zetten hem op vijf en zeggen ongeveer hetzelfde: enorm meeslepend, keiharde muziek, iedereen ziet er goed uit, en het landt het vliegtuig niet. Fennessey vindt Pearce' Murdoch het interessantst, iemand die diep vanbinnen weet dat dit niet deugt. Boyle gebruikte generatieve AI voor een paar seconden beeld, wat allebei opviel als overbodig en waar hij inmiddels kritiek op krijgt.
Positief. Screen Daily noemt O'Connell magnetisch in een koortsige Venetië-opening, Variety spreekt van een sissend tabloiddrama en prijst hoe Pearce Murdochs ijzige zelfgenoegzaamheid pakt. De veelgehoorde kanttekening is dat de film zo hard door de periode heen raast dat er weinig tijd overblijft voor de mensen zelf.
Dit is jouw hoek: BlackBerry en Dumb Money kregen ★4, Industry en Succession ★5 — bedrijven en media die zichzelf van binnenuit corrumperen. Dat het op Netflix landt helpt, want dit is meer een goede avond dan een gebeurtenis.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Screen Daily · Variety · The Playlist — kritischer
Everest: The Other Side
Chai Vasarhelyi en Jimmy Chin (Free Solo) volgen bergbeklimmer Jim Morrison, die de noordwand van de Everest wil beklimmen en afdalen op ski's. Allebei de hosts waren overweldigd — Dobbins huilde drie keer — en allebei twijfelen ze of de film had moeten bestaan. Fennessey vindt het uitbuitend richting de sherpa's, hoe genereus de film ook over hen probeert te zijn, en zegt dat hij een uur lang zat te denken dat dit niet oké is. Ze raden aan er verder niets over te lezen en hem groot te zien.
Gemengd tot positief: Metacritic 65 op basis van acht critici. Matt Zoller Seitz gaf drie van vier sterren en prijst de opbouw en het dronebeeld. De terugkerende klacht is dat de film de droom spectaculairder verfilmt dan de ethische vragen die hij zelf oproept beantwoordt.
Hier heb ik het minste houvast: bergsportdocumentaires komen in je geschiedenis niet voor, ook Free Solo niet. Wat er wel voor pleit is dat obsessie-portretten als Fire of Love bij jou op ★4 landden. Wat ertegen pleit is dat het ongemak dat beide hosts noemen niet wordt opgelost door de film zelf.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: RogerEbert.com · Variety · IndieWire
Oasis: Don't Look Back in Anger
Dylan Southern en Will Lovelace volgden de reünietour van Oasis, van de repetities tot achter het podium. Dobbins zat om kwart voor negen 's ochtends mee te zingen en te huilen, en zegt dat iedereen die ze sprak hetzelfde had. Wat haar raakte is de montage van elke keer dat Liam bij het opkomen Noels hand pakt en omhoog houdt. Ze noemt het geen vormvernieuwing — er zitten fanverhalen in — maar wel een goed opgenomen concertfilm met echte toegang, inclusief een gezamenlijk interview met de broers.
Overwegend positief. Hollywood Reporter noemt het een rijke, aangrijpende muziekdoc, Variety verrassend sentimenteel. Sight & Sound is nuchterder en typeert het als fanservice waarin de broers de dienst uitmaken. Meerdere recensenten vinden de repetitie- en backstagebeelden sterker dan de concertregistratie.
Muziekdocumentaires zijn bij jou bijna een garantie: Summer of Soul en American Utopia ★5, The Last Dance en Watch the Sound ★4, jeen-yuhs ★5. Of je iets met Oasis hebt weet ik niet — dat staat nergens — dus de score leunt op het genre, niet op de band.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Hollywood Reporter · Sight & Sound — kritischer · Variety
Possible Love
De eerste film van Lee Chang-dong sinds Burning, en de Zuid-Koreaanse inzending voor de Oscar. Twee echtparen raken verstrengeld: de man van het armere stel is ontslagen na een staking, de vrouw van het rijkere stel maakt een documentaire over precies dat onderwerp. Dobbins zette hem op drie en noemt hem onmiskenbaar uitstekend, met één voorbehoud dat ze het 'whiteboardprobleem' doopt: een lang, uitleggerig interviewblok waar ze op vastliep, ook al is het nodig voor wat erna komt. Ze verwacht dat Fennessey er minder last van heeft dan zij.
Sterk. Screen Daily noemt het een krachtige terugkeer in de Venetië-competitie, The Film Stage spreekt van een triomf, AwardsWatch geeft een A. Deadline verwacht dat het meedoet om de internationale Oscar. De film is losjes geïnspireerd op de tiende aflevering van Kieślowski's Dekalog.
Precies het register waarin je consequent goed zit: Drive My Car, Shoplifters, Past Lives en Decision to Leave staan alle vier op ★4. Geen vijf omdat je geen Lee Chang-dong-geschiedenis hebt en het didactische blok dat Dobbins noemt een echt struikelpunt kan zijn.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Screen Daily · The Film Stage · Deadline
Primetime
Lance Oppenheims eerste speelfilm, over de makers van To Catch a Predator, met Robert Pattinson als een gefictionaliseerde Chris Hansen, plus Skyler Gisondo, Merritt Wever en Phoebe Bridgers. Dobbins voelde zich er achteraf smoezelig door, en bedoelt dat als compliment: de film gaat over wat een omroep bereid is uit te zenden voor kijkcijfers. Ze noemt Pattinsons spel meesterlijk en telt achttien momenten waarop je denkt 'o, dít ga je doen'. Gisondo draagt volgens haar het emotionele gewicht en is eigenlijk co-hoofdrol.
Negen minuten staande ovatie in Venetië. Variety noemt Pattinsons transformatie een griezelig precies portret; The Film Stage spreekt van een spannende aanklacht. De film is gebaseerd op het Esquire-artikel over de zelfdoding van Bill Conradt en de nasleep daarvan.
Media die over hun eigen grens gaan is bij jou goed gevallen — Succession ★5, The Dropout en Winning Time ★4 — en Pattinson zit in een fase die critici en publiek allebei overtuigt. Reken wel op de wrangheid die Dobbins beschrijft; dit is geen makkelijke avond.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: The Film Stage · Deadline — Venetië-reactie · Hollywood Reporter
Elsinore
Simon Stone verfilmt hoe de Schotse acteur Ian Charleson in 1989 op korte termijn Daniel Day-Lewis verving als Hamlet in het National Theatre, terwijl hij ongeneeslijk ziek was door aids. Andrew Scott speelt hem. Fennessey is expliciet: de vertolking is een van de meest toegewijde die je ooit in een film ziet, en de film eromheen vindt hij niet goed — te veel montage van Scott die gebouwen binnenloopt en in de verte staart, terwijl de scènes waarin hij dertig seconden ononderbroken Hamlet speelt precies zijn waar het om gaat. Hij vergelijkt het met de films die één acteursnominatie krijgen en verder niets.
Positiever dan Fennessey. Screen Daily noemt Scott triomfantelijk, Deadline briljant, The Playlist spreekt van de vertolking van een leven. Meerdere critici prijzen dat de film humor toelaat naast het ziektebeeld, en noemen Olivia Colman en Billie Piper in bijrollen. Scott geldt sindsdien als kanshebber voor beste acteur.
Andrew Scott in Ripley gaf je ★5, en dit is hem op volle sterkte in een verhaal over toneel en sterfelijkheid. De waarschuwing van Fennessey is wel de moeite waard: je gaat hiervoor naar de acteur, niet naar de film.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Screen Daily · Deadline · Hollywood Reporter
The Disciple
Over Cilvaringz, de Nederlands-Marokkaanse producer die als Wu-Tang-fan naar New York vloog om buiten de kantoren te wachten tot hij RZA tegenkwam, en uiteindelijk in de binnenste kring belandde. De film draait grotendeels om Once Upon a Time in Shaolin, het album waarvan één exemplaar bestaat. Fennessey noemt het een immigranten- en buitenstaandersverhaal en vindt dat deel wat standaard, maar waardeert dat het over de buitenring van de groep gaat, die je zelden hoort. Netflix hield op het festival een luistersessie van het album; hij sliep er ziek doorheen en baalt daar zichtbaar van.
Wisselend per helft. Hollywood Reporter noemt de eerste helft opgewekt en vol verbluffende details, maar vindt de tweede helft — over de verkoop aan Martin Shkreli, de inbeslagname en de doorverkoop aan PleasrDAO — wat hol en eenzijdig, wat te verwachten is bij een film die met medewerking van Cilvaringz en RZA is gemaakt.
Hiphopdocumentaires zijn bij jou een vaste waarde: jeen-yuhs ★5, Summer of Soul ★5, Watch the Sound ★4. Een Nederlandse hoofdpersoon in het Wu-Tang-verhaal is bovendien een aardige binnenkomer. Trek er de eenzijdigheid van de tweede helft van af.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Hollywood Reporter · Variety — Netflix koopt de film
Musk
Alex Gibney, vier uur, in twee delen. Dobbins noemt het volledig, diep uitgezocht en vernietigend, en zegt tegelijk dat ze het niet leuk vond om naar te kijken. Musk werkte niet mee, dus Gibney bouwde een avatar uit zijn eigen uitspraken die de film vertelt, en gaf de hele documentaire de vorm van een videogame waarin Musk de speler is. Dat is volgens haar een consequente keuze die aansluit bij hoe hij over zichzelf praat, en aan de andere kant irritant en goedkoop ogend. Ze raadt aan hem thuis over twee avonden te kijken.
Vier tot vijf minuten staande ovatie in Venetië en overwegend lovend. Hollywood Reporter noemt het portret dat van Musk een onverbloemde megalomaan maakt, IndieWire spreekt van vernietigend. Critici noemen de AI-avatar het meest besproken en het meest betwiste onderdeel.
Documentaires over macht en systemen landen bij jou goed — TraumaZone en Can't Get You Out Of My Head ★5, Bitter Lake en American Factory ★4. Wat de score drukt is de vorm: vier uur, en zowel Dobbins als de critici struikelen over dezelfde avatar. Als je Gibney kent weet je wat je krijgt.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Hollywood Reporter · IndieWire · Deadline
The Liberation
Guy Nattiv verfilmt het verhaal van zijn eigen grootmoeder: een Holocaust-overlevende die midden in haar leven haar gezin verliet voor een sekte. Carrie Coon speelt haar, Tracy Letts haar man, Bella Ramsey en Odessa Young hun dochters, Lily James de leidster van de commune. Fennessey — die er vooraf mee at, en dat zegt hij er zelf bij — vindt Coon fenomenaal en de film niet af: die legt bewust niet uit hoe de sekte is ontstaan of waar de ideeën vandaan komen, en dat vond hij op den duur ergerlijk. Het is boven alles een zwaar en droevig verhaal.
Verdeeld. Hollywood Reporter noemt het een verwoestend empathisch sektedrama, Deadline prijst het trio Coon, James en Ramsey. The Playlist vindt juist dat elke goede inval wordt platgedrukt door bekende sekteclichés en dat de spanning te laat komt.
Sektes en gesloten gemeenschappen deden het redelijk bij jou — Under the Banner of Heaven en Midnight Mass ★4 en ★5 — en Carrie Coon is hier onbetwist. Maar twee onafhankelijke bronnen wijzen op hetzelfde gat in het scenario, en dat is precies het soort gebrek waar jij lage cijfers voor geeft.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Hollywood Reporter · The Playlist — kritischer · Deadline
Bucking Fastard
Werner Herzogs eerste speelfilm sinds 2019, met Rooney en Kate Mara als een tweeling die gelijk gekleed gaat en gelijktijdig spreekt, losjes gebaseerd op de Britse zussen Freda en Greta Chaplin. Opgedragen aan David Lynch. Dobbins was gecharmeerd en noemt het één gezamenlijke vertolking in plaats van twee; ze zegt er eerlijk bij dat de film haar weinig heeft geleerd over wat het is om een broer of zus te zijn. Fennessey zag hem laat op de avond en vond de uitstap naar Ierland in het laatste derde deel te ver gaan.
Gemengd tot negatief, met een uitzondering voor de zussen. Variety spreekt van een bizar sprookje, The Film Stage van een eigenaardig maar oprecht ontroerend geval. Daartegenover: The Playlist vindt dat de Mara's de film niet kunnen redden, en een andere recensent geeft een D+ met het verwijt dat de zussen tot curiositeit worden gereduceerd.
De zwakste kandidaat van de aflevering voor jou. Herzog komt in je lijst niet voor, en de kritiek gaat niet over smaak maar over of de film zijn eigen idee draagt — meerdere recensenten zeggen van niet. Alleen doen als het samenspel van de Mara's je op zich al genoeg is.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Variety · The Playlist — negatief · The Film Stage