Once Upon a Time in Harlem
Aisha Harris noemt dit een van de beste films die ze op Sundance zag en een van de beste die je dit jaar gaat zien. William Greaves filmde in 1972 een bijeenkomst van de nog levende kopstukken van de Harlem Renaissance bij Duke Ellington thuis — debatten en anekdotes die daarna ruim vijftig jaar ongezien bleven. Greaves kreeg de film nooit af en stierf in 2014; zijn zoon David, destijds cameraman op de opnames, heeft het materiaal gerestaureerd en afgemaakt.
Vertoond op Sundance, Cannes, Telluride, TIFF, New York en Londen. Recensenten noemen het een essentiële tijdscapsule van New York en van de Harlem Renaissance, en voorspelden dat het de belangrijkste Amerikaanse film van het jaar zou worden. Neon brengt hem 16 oktober uit.
Summer of Soul is een van je acht ★5-films, en dit is hetzelfde mechanisme: archiefmateriaal van zwarte cultuur dat decennia op de plank lag en nu pas gezien wordt. Dat de regisseur zelf vond dat dit zijn beste werk was en het niet afkreeg, geeft het een laag extra.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Deadline — het verhaal achter Greaves' onuitgebrachte opus · The Film Stage — de documentaire van het jaar
Wildwood
Glen Weldon is uitgelaten: Laika — van Coraline, ParaNorman en het volgens hem schandalig weinig gekeken Kubo and the Two Strings — is terug. Prue fietst met haar babybroertje als die door een zwerm kraaien wordt ontvoerd; samen met een klasgenoot gaat ze een verborgen betoverd bos in om hem terug te halen. Weldons punt is vooral het ambacht: prachtige fantastische beelden, met de hand gemaakt, echte poppen voor echte camera's. In 2026 nog steeds.
Nog niet uitgebracht, dus geen recensies. Wel opvallend: met 140 minuten is dit de langste stop-motionfilm ooit, en Laika's eerste met een PG-13-rating — de studio mikt bewust op een ouder publiek. De stemmencast telt onder meer Mahershala Ali, Angela Bassett, Awkwafina, Richard E. Grant en Tom Waits. Op basis van de trailer noemen verschillende sites het een kanshebber voor beste animatiefilm van het jaar.
Dit is je sterkste hoek: The Mitchells vs. The Machines en Across the Spider-Verse kregen ★5, Turning Red ★4,5, en The Boy and the Heron, Flow en Wallace & Gromit alledrie ★4. Animatie met een eigen handschrift scoor je consequent hoog.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: SlashFilm — trailer · World of Reel — PG-13 en 140 minuten
Wild Horse Nine
Linda Holmes vat het samen als McDonagh die doet wat McDonagh doet: zet twee rare mannen in een situatie onder druk en kijk wat er gebeurt. Hier zijn dat twee CIA-agenten (John Malkovich en Sam Rockwell) op een missie naar Paaseiland in 1973. Het plezier van zijn beste werk, zegt ze, is dat enorm ingrijpende gebeurtenissen omringd worden door heerlijk scheve gesprekken — en in de trailer lijken Rockwell en Malkovich de tijd van hun leven te hebben.
Kreeg in Venetië de eerste staande ovatie van de editie, met veertien minuten de langste tot dan toe, en dingt mee naar de Gouden Leeuw. Critici leggen de nadruk op het spel: volgens meerdere recensies het beste werk dat Malkovich, Rockwell en Buscemi ooit deden, met de ene citeerbare zin na de andere. De film speelt zich af vlak voor de Chileense coup tegen Allende.
The Banshees of Inisherin kreeg ★4,5 bij jou, en je zit sowieso goed in dit register — The Phoenician Scheme ★4,5, The French Dispatch ★4,5, Asteroid City ★4. Twee zonderlingen die praten terwijl de geschiedenis om hen heen ontspoort is vrijwel letterlijk wat je hoog scoort.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: The Hollywood Reporter — Venetië-ovatie · RogerEbert.com — McDonagh has done it again
Possible Love
Aisha Harris wijst erop dat het bijna tien jaar geleden is dat Lee Chang-dong met Burning kwam. Zijn opvolger klinkt intrigerend: een financieel worstelend stel laat zich filmen voor een documentaireproject over werkloosheid en raakt verstrikt met de rijke documentairemaakster en haar magnaat-echtgenoot. Cho Yeo-jeong uit Parasite speelt mee, en Lee werkt opnieuw met Oh Jung-mi, zijn co-scenarist van Burning.
Wereldpremière in de hoofdcompetitie van Venetië, daarna Toronto en New York; inmiddels gekozen als Zuid-Koreaanse Oscar-inzending. De recensies zijn lovend: Variety noemt het een stil kolossaal drama, Deadline een krachtig verhaal over klasse en verlangen, met een schitterende hoofdrol van Jeon Do-yeon.
Anatomy of a Fall (★4), The Worst Person in the World (★4,5) en Past Lives (★4) staan allemaal in dezelfde hoek: volwassen relatiedrama waarin klasse en zelfbedrog meespelen. En het staat vanaf 6 november gewoon op Netflix, dus de drempel is laag.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Variety — Lee Chang-dong's Quietly Colossal New Drama · Deadline — Venetië-recensie
Primetime
Linda Holmes schetst de context: er was een tijd dat Chris Hansens verborgen-camera-vallen in To Catch a Predator tot de populairste televisie behoorden, en zowel de nalatenschap van het programma als Hansens eigen reputatie is sindsdien, zoals ze het voorzichtig formuleert, geëvolueerd. Robert Pattinson speelt hem. De film is gebaseerd op een Esquire-artikel uit 2007; de documentaire Predators uit 2025 was niet de directe aanleiding maar hielp de hernieuwde aandacht wel op gang.
Ging in première in Venetië en kreeg daar een enthousiaste staande ovatie van zeven minuten voor Pattinsons rol. Regie: Lance Oppenheim, zijn eerste speelfilm. De echte Chris Hansen wilde de film gaan zien maar vertrok toen hij een geheimhoudingsverklaring moest tekenen, en noemt Pattinsons vertolking op basis van de trailer 'overdreven dramatisch'. A24 brengt hem uit.
Waargebeurd, ongemakkelijk, A24, en een acteur die zich in dit soort rollen graag laat verdwijnen — dat is de hoek van Anora (★4,5) en The Brutalist (★4). Het risico is dat de film blijft steken in commentaar op reality-tv in plaats van er iets mee te doen.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Variety — Venetië-ovatie · Variety — Hansen weigerde te tekenen
Club Kid
Glen Weldon is voorzichtig optimistisch en legt precies uit waarom. Jordan Firstman satiriseert al jaren een specifiek type influencer — queer, leeghoofdig, onuitstaanbaar — en speelt hier zelf een clubpromotor die de zorg krijgt voor een tienjarige zoon van wiens bestaan hij niet wist. Het genre 'een kind redde mijn leven' verzuipt volgens Weldon meestal in sentiment, maar niets in Firstmans werk suggereert dat hij aanleg heeft voor goedkope emotie; juist daarom is hij benieuwd hoe dit uitpakt.
Ging in première in Cannes en draait nu op TIFF; A24 distribueert. De recensies zijn opvallend warm. Rolling Stone noemde het de grootste hit van Cannes 2026, Variety spreekt van een verrassend lieve film, en meerdere recensenten wijzen erop dat Firstman zijn ironische pose eindelijk laat vallen. Screen Daily prijst het als een triomfantelijk, bijtend portret van de New Yorkse homoscene, en het slot vermijdt bewust het makkelijke happy end.
A Real Pain, Bottoms, Dìdi en How to Have Sex kregen bij jou alledrie tot vierdubbel ★4 — komedie die ergens pijn doet werkt goed bij je. Dat de critici juist benoemen dat het niet zoetsappig wordt, is het signaal dat hier telt.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rolling Stone — de grootste hit van Cannes 2026 · Screen Daily — recensie
The Scout
Glen Weldon: Paula González-Nasser baseerde haar eerste speelfilm op haar eigen jaren als location scout in New York. De film volgt een jonge vrouw één dag lang terwijl ze locaties vastlegt voor een tv-pilot — alleen op straat, en steeds weer binnengelaten in de huizen van New Yorkers die haar een vluchtige maar fascinerende blik op hun leven gunnen. Vroege recensies beschrijven het als een stille, beschouwende verkenning van de plek waar eenzaamheid en verbinding elkaar raken.
Ging in première op Tribeca 2025; Greenwich Entertainment kocht de rechten in februari 2026. Critici zijn positief: een stille prestatie die met je meegroeit, een gevoelig en doelbewust portret van een moment van onzekerheid, en een regiedebuut dat González-Nasser aanwijst als een nieuwe stem om te volgen.
Aftersun (★4,5), Past Lives (★4) en Dìdi (★4) zitten precies in dit register: klein, observerend, meer sfeer dan plot. De waarschuwing hoort erbij — dit is een film waarin weinig gebeurt, en dat is de bedoeling.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: The Playlist — Tribeca-recensie · AV Club — recensie
Maddie's Secret
Een aanrader-tweede-ronde: producer Liz Metzger tipte de film al bij de bioscooprelease, en Glen Weldon zet er nu hij op VOD staat nog een keer zijn gewicht achter. John Early schreef, regisseerde en speelt een LA-foodie wier droom van culinaire beroemdheid uitkomt en precies daardoor een terugval in haar boulimie uitlokt. Weldons punt is dat je op basis van die beschrijving het verkeerde verwacht: er is geen brede camp en geen vernietigende ironie, Maddies situatie wordt volstrekt serieus gespeeld en haar geestelijke gezondheid nooit uitgemolken voor een lach. Grappig is de film wel — omdat Early's oor voor de gekunstelde intonatie van 'probleemfilms' pijnlijk scherp is.
Goed ontvangen. The Hollywood Reporter noemt het een triomfantelijke boulimie-komedie, de San Francisco Chronicle spreekt van een waar kunstwerk, en meerdere recensenten prijzen dat het onderwerp psychologisch, medisch en cultureel serieus wordt genomen onder een jaren-tachtig-telefilmesthetiek. Er is ook tegengeluid: de Austin Chronicle vond de komedie vooral vervelend.
Bottoms, How to Have Sex en A Real Pain kregen ★4 — komedie met een echte bodem eronder. Let wel op het contrast met The Whale, dat bij jou ★2 kreeg: dat was prestige-ernst over een eetstoornis, en dit is precies het omgekeerde register.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: The Hollywood Reporter — recensie · RogerEbert.com — recensie
Black Zombie
Glen Weldon zegt er expliciet bij dat je hier moeite voor moet doen, maar dat het het waard is. Maya Annik Bedward bekijkt de zombie als popcultuurfenomeen vanuit een verrassende hoek: als het verhaal van Amerika. Beide wortelen in de uitbuiting van zwarte mannen en vrouwen — de zombie ontstond in gekoloniseerd Haïti als verpersoonlijking van dwangarbeid — en werd vervolgens door Hollywood ingezet voor twee van de lelijkste Amerikaanse trekken: vraatzuchtig consumentisme, en de overtuiging dat gezichtsloze hordes de nette (lees: witte) samenleving bedreigen. Bedward neemt daarnaast de tijd voor de schoonheid en waardigheid van Haïtiaanse spirituele praktijk.
Debuteerde op SXSW in maart en speelde sindsdien op vrijwel elk groot documentaire- en genrefestival; Kino Lorber bracht hem 11 september uit in de VS. De NYT gaf de film een Critic's Pick. Variety noemt het een boeiende documentaire over de politiek van de zombiefilm; andere recensenten prijzen dat de film consequent Haïtiaanse mensen zelf aan het woord laat.
No Other Land (★4) en Summer of Soul (★5) laten zien dat je documentaires waardeert die een cultuur teruggeven aan de mensen van wie die was. Dat dit via honderd jaar zombiefilm gaat, maakt het toegankelijker dan het klinkt.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Variety — Engaging Doc on the Politics of Zombie Cinema · UPI — interview met Bedward
Your Mother Your Mother Your Mother
Aisha Harris begint met een zijstap: het is oké om verdrietig te zijn dat Mahershala Ali geen Blade speelt, maar zij ziet hem liever in iets als dit dan in een franchise. Hij speelt een diepgelovige huurmoordenaar die na de dood van zijn vrouw wil stoppen om zich op het vaderschap te richten — wat in dit vak nooit zonder gevolgen blijft. Met John Cho, Giancarlo Esposito en Tramell Tillman erbij valt de film wat haar betreft onder 'moet je zien'.
Wereldpremière op TIFF, bioscooprelease 25 september via Amazon MGM. Er zijn nog geen recensies verschenen, dus over de ontvangst valt nog niets te zeggen. Regie: Bassam Tariq, die eerder Mogul Mowgli maakte.
De cast is sterk en het uitgangspunt — geloof, schuld en vaderschap in een genrejasje — sluit aan bij Rebel Ridge (★4) en The Killer (★4). Maar er is nog geen enkele recensie, dus dit is een gok op naam en premisse, niet op bewijs.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Deadline — trailer en context
You Had to Be There
Linda Holmes: van de legendarische Godspell-productie in Toronto uit 1972 bestaat geen video-opname, en dat is zonde — want er speelden onder anderen Eugene Levy, Martin Short, Gilda Radner, Victor Garber en Andrea Martin in, allemaal vóór hun doorbraak, met Paul Shaffer als muzikaal leider. Deze warme, gulle documentaire brengt alle nog levende castleden bijeen om te vertellen hoe het tot stand kwam en wat het voor hen betekende. Volgens Holmes een feest om te zien, en tegelijk een studie in wat echte samenwerking kan zijn.
Nog geen recensies gevonden. Wel bekend: regie van Nick Davis, uitvoerend producent Judd Apatow, distributie door Greenwich Entertainment. De film leunt op een clandestiene geluidsopname die Martin Short destijds met een verstopte microfoon maakte, plus beelden van de cast bij Short en Levy thuis — met John Candy en Catherine O'Hara over de vloer. De volledige titel luidt: How the Toronto Godspell Ignited the Comedy Revolution.
Je ★5-documentaires zijn allebei muziekfilms, dus dit is niet exact jouw bewezen hoek. Maar als de ontstaansgeschiedenis van SCTV en een flink deel van SNL je iets zegt, is dit het soort verhaal dat maar één keer verteld kan worden — de mensen zijn er nu nog.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Playbill — trailer · Deadline — Greenwich koopt de film
Wicker
Glen Weldon geeft toe dat hij geen rom-com-mens is en dat hij bij deze toch om is. Olivia Colman speelt een visservrouw van middelbare leeftijd die genoeg heeft van de ronduit middeleeuwse houding van haar middeleeuwse dorp tegenover haar ongetrouwde staat, en de plaatselijke mandenvlechter (Peter Dinklage) opdracht geeft een echtgenoot voor haar te maken. Uit de tenen verschijnt Alexander Skarsgård, van rietwerk, en alles wat de mannen in het dorp niet zijn: zorgzaam, oprecht en — vreemd genoeg — knap.
Gemengd. Screen Daily noemt Colman en Skarsgård voor elkaar gemaakt in een charmant liefdesverhaal, en meerdere recensenten schrijven dat Dinklage elke scène steelt waarin hij voorkomt. Maar TheWrap vindt de fabel houterig en vermoeiend ondanks de aanlokkelijke beschrijving, en anderen wijzen op hetzelfde probleem: te lang voor een fabel, te kort om het verhaal echt te vertellen, met Elizabeth Debicki en Dinklage onderbenut.
De ingrediënten lijken op Poor Things of The Lobster, maar romantische komedie is bij jou de zwakste categorie en de recensies zijn eerlijk verdeeld. Als de toon je pakt kan dit veel meer worden; als hij dat niet doet, zit je twee uur naar een uitgerekt idee te kijken.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Screen Daily — recensie · TheWrap — Well-Intentioned but Wooden
Bitter Christmas
Aisha Harris vindt het een goed teken dat Almodóvars nieuwste wordt vergeleken met Pain and Glory, zijn zelfbeschouwende melodrama. Er zit een film-in-een-film in en meerdere tijdlijnen: Raúl (Leonardo Sbaraglia) is een hedendaagse filmmaker die vastloopt op zijn nieuwe project, dat gaat over een regisseur die in 2004 wordt gehinderd door een creatieve droogte en persoonlijke problemen. Raúl vindt inspiratie in andermans ellende — al suggereert Almodóvar dat dat niet per se een goede zaak is.
Gemengd, en dat is opvallend consistent. Variety noemt het mid-tier Almodóvar: onberispelijk vormgegeven en ruim voldoende vermakelijk. Screen Daily vindt dat de verkenning van emoties uiteindelijk geen emotionele ervaring oplevert, en Sight and Sound spreekt van een aardig zelfreflexief experiment dat aanvoelt als een tussendoortje met één oog op de volgende film. Ging in competitie in Cannes.
Er staat geen enkele Almodóvar in je database, dus er is geen spoor om op af te gaan. Bij een regisseur die je nog moet ontdekken is een film die zelfs zijn bewonderaars 'mid-tier' noemen niet het beste beginpunt.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Variety — recensie · Sight and Sound — recensie
Bronnen
- Pop Culture Happy Hour (NPR) — The fall movies we're excited about (de nieuwsbrief)
- Pop Culture Happy Hour — de nieuwsbrief (NPR)