10 NES games that are still worth playing from start to finish

Ryu Hayabusa is meteen een held waar je tijd mee wil doorbrengen, schrijft Venter, maar de prijs is hoog. Dit is een van de moeilijkste games van zijn tijd: bazen slaan hard en snel, en zelfs een vogel tikt je van de richel af. De serie kreeg twee al even sterke NES-vervolgen en later een revival op de Xbox, waarvan Ninja Gaiden Black (2005) doorgaat voor het hoogtepunt — maar beginnen doe je volgens hem nog altijd hier.

Bij verschijnen goed ontvangen om zijn filmische tussenfilmpjes, graphics en muziek, met de moeilijkheidsgraad als vast twistpunt: ook in hedendaagse terugblikken geldt juist dit eerste deel als extreem zwaar. Het zette Tecmo's franchise op de kaart en werkte door in series als Shinobi en Tenchu.

○ Nog niet in mijn Sequel-lijst

Bronnen: Wikipedia — Ninja Gaiden (NES) · CBR — de NES-trilogie herbekeken

De hele Castlevania-reeks is het waard, ook vóór je bij Symphony of the Night aankomt, maar deel 3 heeft volgens Venter in die vroege jaren de meeste dingen tegelijk goed gedaan: meerdere speelbare personages en vertakkende routes door de gotische levels. Spelers doen er nog steeds meerdere runs doorheen om andere strategieën en wapencombinaties uit te proberen.

Positief onthaald, met de soundtrack als terugkerend punt van lof. Allgame noemde het in terugblik de beste Castlevania op de NES en mogelijk op elk systeem, IGN zette het op 5 in zijn Top 100 NES-games, en latere seriehoeder Koji Igarashi noemt het zijn eigen favoriet.

✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Backlog)

Bronnen: Wikipedia — Castlevania III: Dracula's Curse

Speel je het verkeerd, waarschuwt Venter, dan wordt het een boodschappenlijstje: elke rotswand bombarderen en elke boom platbranden, scherm na scherm. Speel je het goed, dan wijzen NPC's in verborgen grotten je naar de rijkste beloningen en de zwaarste kerkers, die je bovendien in vrijwel elke volgorde mag doen — de nummering op de ingang is geen voorschrift.

Geldt als een van de invloedrijkste games ooit gemaakt en verkocht ruim 6,5 miljoen keer. In 1986 was het een van de complexste action-adventures die er waren, en het legde de standaard voor open verkenning, kerkerontwerp en puzzels die het genre nog steeds volgt.

✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Backlog)

Bronnen: Wikipedia — The Legend of Zelda

Voor elk deel in de reeks valt iets te zeggen, maar deel 4 verdient zijn plek hier volgens Venter het duidelijkst. De eerste helft valt uiteen in hapklare mini-avonturen met steeds een andere held; in het slothoofdstuk komt de hoofdpersoon op en gaan ze samen verder. Een uitgestrekte wereldkaart, echte verhaalambitie en technisch vakmanschap maken dit laatste 8-bit-deel er een om telkens opnieuw te spelen.

EGM zette het in 1997 op 58 in zijn lijst van beste consolegames ooit en noemde het "easily the best RPG ever released for the NES"; Nintendo Power zette het in 2008 op 18 in zijn NES-lijst. Commercieel liep het in de VS juist slecht: de vertaling kwam pas eind 1992, toen de 16-bitconsoles al op stoom waren en Final Fantasy IV er lag.

○ Nog niet in mijn Sequel-lijst

Bronnen: Wikipedia — Dragon Quest IV · Inverse — 35 jaar Dragon Quest IV

Na het Game Boy-debuut kreeg Kirby een kleurrijker en ruimer avontuur, vlak voordat de NES plaatsmaakte voor de SNES. Dream Land zit vol fantasie en vijanden met vaardigheden om te absorberen, en is volgens Venter voor elke leeftijd te doen. Wie uitkijkt naar Kirby and the World Beyond op Switch 2 is het aan zichzelf verplicht om hier terug te kijken.

GamePro riep het uit tot NES-game van het jaar 1993, met lof voor de absorptiemechaniek en voor beeld en geluid die op die hardware uitzonderlijk waren. IGN noemde het bij de heruitgave op de Wii Virtual Console een van de beste NES-games. Nintendo Power tekende destijds aan dat het lastiger is dan het schattige uiterlijk doet vermoeden.

✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Playing)

Bronnen: Wikipedia — Kirby's Adventure · Nintendo Life — review

Contra is niet bijzonder lang, en dat maakt het volgens Venter juist nu een goede keuze — alleen of met z'n tweeën. De levels zijn genadeloos, maar met de Konami-code op het titelscherm krijg je genoeg levens om met wat oefening de aftiteling te halen. Er kwamen veel Contra's na, maar geen zo zuiver als deze eerste, gebaseerd op het arcade-origineel.

EGM riep het uit tot beste actiegame van 1988; Nintendo Power zette het op 7 in zijn NES-lijst en noemde het een van de beste multiplayergames op het systeem. Als een van de eerste run-and-gun-games op de console zette het de standaard waar het genre daarna op voortbouwde.

✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Backlog)

Bronnen: Wikipedia — Contra

Zes Mega Mans verschenen er op de NES en vrijwel iedereen die erbij was heeft een favoriet. Deel 2 is de populaire keuze en past hier volgens Venter omdat het slanker is dan wat erna kwam: Mega Man 3 voegde de slide en robothond Rush toe, maar ook de Doc Robot-levels, die als opvulling voelden. Onder de eerste zes zit geen echt slechte, maar 2 is wat hem betreft de meest essentiële en de meest herspeelbare.

Lovend ontvangen om beeld, geluid en gameplay, en met ruim 1,51 miljoen verkochte exemplaren jarenlang de bestverkochte in de reeks — tot Mega Man 11 dat in 2019 overnam. Veel lijstjes zetten het neer als het beste deel van de serie en de soundtrack als een van de beste ooit; in terugblikken klinkt ook tegengeluid, dat 2 vooral het meest iconisch is en niet per se het beste NES-deel.

✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Backlog)

Bronnen: Wikipedia — Mega Man 2 · Mega Retrospective — Mega Man 2 (1988)

Sommige spelers kennen het wachtwoord naar het gevecht met Tyson nog uit hun hoofd — dat zegt genoeg over hoe diep dit ging, schrijft Venter. De kleine Little Mac tegen een rij karikaturen met elk een eigen persoonlijkheid en aanvalspatroon, het ene memorabele moment na het andere. Een geoefende speler gaat in minder dan een half uur van Glass Joe naar de finale; nieuwkomers doen er langer over en krijgen daar geen spijt van.

Nintendo Power zette het in 2008 op 6 in zijn lijst van beste games, met lof voor arcadeplezier boven realisme, en Allgame gaf viereneenhalve ster. In terugblikken geldt het als de blauwdruk voor eerlijke, patroongestuurde bazengevechten. Let op bij het zoeken: na afloop van de licentie verscheen het opnieuw als gewoon Punch-Out!!, zonder Tyson.

○ Nog niet in mijn Sequel-lijst

Bronnen: Punch-Out!! Wiki — NES-versie

Een van de herspeelbaarste games in de hele NES-bibliotheek, aldus Venter: je doet de vijf levels in willekeurige volgorde, al stuurt een bezoek aan de Afrikaanse mijnen je op een omweg. De omgevingen — de Amazone, de Himalaya, de maan — zijn nog altijd mooi en leuk om uit te pluizen, en achter bijna elk scherm zit iets verstopt. DuckTales Remastered gaf het geheel een nieuwe verflaag, maar het origineel is volgens hem nog steeds de beste versie, en gewoon te spelen via The Disney Afternoon Collection.

Bij verschijnen geprezen om gameplay, muziek en graphics: EGM noemde het "a prime example of very good game design" en Nintendo Power zette het op 13 in zijn NES-lijst. Het verkocht meer dan een miljoen exemplaren en werd Capcoms bestverkochte titel op het systeem; het maan-thema geldt als een van de iconischste 8-bitmelodieën.

✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Backlog)

Bronnen: Wikipedia — DuckTales (video game)

Tientallen unieke levels over acht werelden, elk met iets eigens: een toren de wolken in, vissen die groot genoeg zijn om je in één hap op te slokken, deuren die vijanden reusachtig maken, een woestijnzon die uit de lucht duikt om je dag te verpesten. Plus luchtschepen, geheime paddenstoelenhuizen en warpfluiten. Of je nu alles achter elkaar speelt of de sluiproutes neemt — volgens Venter is het de eerste, de tiende en de honderdste keer even goed.

Game Informer zette het in 2018 op 2 in zijn lijst van de 300 beste games ooit, en in vrijwel elke Mario-ranglijst staat het in de top drie. De structuur die het bedacht is de blauwdruk die moderne Mario-games nog volgen.

✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Backlog)

Bronnen: Game Informer — Top 300 games of all time (2018)