New Music Friday: The best albums out Sept. 4

Rebecca Black

Age of the Exhibitionist

Starting 5 · #1

Bekend van Friday, het nummer dat in 2011 om de verkeerde redenen viraal ging toen ze dertien was, en waar ze genadeloos om gepest is. Ze trok zich terug, werd een alternatieve Tumblr-tiener en is daaruit tevoorschijn gekomen als een eigenzinnige, sekspositieve, queer popster die tussen underground clubmuziek en Gaga-formaat pop in zit. De vergelijking die Thompson maakt is Carly Rae Jepsen: ook iemand die vijftien jaar geleden doorbrak met wat voor een noviteit werd aangezien, en daarna slimmer en productiever bleek dan iedereen dacht.

Nachtclubfantasieen met dikke, stampende synths, waarin plezier en seksuele taboes worden omarmd - je hoort de invloed van queer clubiconen als SOPHIE. Maar het is niet de hele plaat hetzelfde tempo; er zit textuur in. Nastia licht Michael eruit, een gladde, dromerige popsong waarin ze een vrouw toezingt dat haar liefdesobject Michael net zo goed zij zou kunnen zijn, met een knipoog naar de Bijbelse herkomst van die naam. En op Wash & Salon zingt ze "just made a million off my so-called mediocrity" - een verwijzing naar haar eigen begin die aangeeft hoe zelfbewust deze plaat is.

Haar tweede studioalbum, vandaag uit. Vroege besprekingen plaatsen het in de elektropop-hoek tussen Lady Gaga's Born This Way en Slayyyter, en prijzen de productie en de scherpe, zelfbewuste blik; het schakelt tussen nerveuze dansbare bangers en kalere ballades.

Bronnen: Album of the Year

Paris Paloma

The Fatal Flaw

Starting 5 · #2

Jonge Britse singer-songwriter die in 2023 viraal ging met Labour, een nummer dat vrouwen massaal gebruikten om misogynie in hun eigen leven aan te wijzen. Het werd platina en leverde haar voorprogramma's op bij Stevie Nicks en Florence + the Machine. Ze studeerde beeldende kunst, en dat hoor je: verwijzingen naar Griekse mythologie, schilderkunst en literatuur zitten tot in de titels - van Miyazaki en Rothko tot Pre-Raphaelite en het slotnummer I Cry in Front of Paintings.

Slimme, beeldende chamber pop. Thompson waardeert vooral dat ze niet elke song met Florence-achtige machtsnoten dichttimmert maar weet hoe ze een lied laat groeien - de grandeur komt op verschillende manieren, zoals de stormachtige strijkers van Stem the Flow. Opener Miyazaki leest als een manifest: alsof je de hoofdpersoon van een roman ontmoet die op het punt staat de wereld in te gaan. Het sterkste zit in de innerlijke conflicten: op Good Girl zingt ze over het feministische ideaal van je eigen lichaam liefhebben en dat ze daar zelf niet bij kan komen.

Haar tweede album, vandaag uit en goed onthaald. Recensenten noemen het waar debuut Cacophony een ingehouden adem was, hier de uitademing: gepassioneerd, kwaad en vol leven. Geprezen om het schrijfwerk en om een stem die tussen spookachtig falset en rauw laag register beweegt; de kunst-, literatuur- en mythologieverwijzingen voelen volgens hen nergens geforceerd.

Bronnen: The New Feminist · The AU Review

Sharp Pins

Mod Mayday 23

Starting 5 · #3

Het soloproject van Kai Slater, ook gitarist van de Chicagose indierockband Lifeguard. Hij groeide op in Chicago, raakte jong verknocht aan de jaren zestig en begon als straatmuzikant en op open mics; met vrienden richtte hij Lifeguard op toen ze nog op de middelbare school zaten. Zijn muziek is lo-fi psychedelische garagepop, sterk beinvloed door de British Invasion en de mods. Julie Bee, volgens Thompson de grootste lo-fi indierockfan van het hele NPR-netwerk, bracht hem in.

Grotendeels covers van mod-revivalbands uit de late jaren zeventig die naast The Jam nooit dezelfde bekendheid kregen: Squire, The Mods, Secret Affair, Bakers. Opener It's a Mod Mod World is een enorm aanstekelijk manifest waarin binnen zestig seconden duidelijk is of dit iets voor je is. Thompson moest denken aan Material Issue, de Chicagose powerpopband die hij in de jaren negentig op college radio hoorde. Kai nam het op op zijn draagbare Tascam, waardoor zijn versie van Squires I've Got You on My Mind ouder klinkt dan het origineel - jangly, warm, met mooie psych-harmonieen. Feitelijk een heruitgave: de opnames zijn grotendeels uit 2023.

1-800-Mikey

In Yun

Starting 5 · #4

Het soloproject van Michael Barker uit Sydney, die net als Kai Slater met muziekgekke ouders opgroeide en op zijn slaapkamer begon. De naam komt van zijn baan in een callcenter. Alles aan het project is opgewekt: de boodschap is liefde - voor jezelf, je vrienden, je kat - en de muziek zit tussen powerpop en punk in, met klassieke indierockhaken.

Zijn derde plaat op Garner Records, en volgens Julie Bee volwassener geschreven dan het eerdere werk. Waar hij bekendstond om extreem korte, snelle nummers, is opener Self Love een volledig uitgewerkte song met een luid-zacht-luid-deel. Thompson hoort het als een mooie tegenhanger van de Sharp Pins-plaat: dezelfde energieke gitaarrock, maar groter, helderder en gladder - stadionrock die in een garage is teruggevouwen. De titeltrack deed hem denken aan Tony Molina, die complete rocksongs in een minuut weet te proppen.

Button Masher

Super Button Masher

Starting 5 · #5

Alias van Jake Silverman, Grammy-winnend producer en componist, die muziek maakt die klinkt alsof ze uit een videogame komt. DeShun Nance van WJSU bracht hem in, en heeft er als muziekdirecteur ooit een hele afstudeerpresentatie aan gewijd hoe belangrijk gamemuziek is.

Chiptune gekruist met jazzfusion: het klinkt als een NES, maar met dynamiek en tempowisselingen die je in 8- of 16-bit nooit hoorde. Nance wijst op Magic Dragon Ride, dat vooruitkijkt terwijl het je in het hoofd van Ocarina of Time of Final Fantasy VII zet, en op The Space Between Worlds, dat het reizen door een level nabootst - inclusief hoe de muziek omslaat als je een hoek om gaat en er gevaar is. Dance of the Twin Bees is zo herkenbaar dat Thompson zich afvraagt of het hem ooit al eens tot waanzin heeft gedreven. Retrofuturistisch, druk, jazzy en heel aanstekelijk.

Senri Oe

Homework

Lightning round

Pianist uit Osaka die al lange tijd in New York woont, en volgens DeShun Nance een van de meest vormende namen in de Japanse fusion- en elektronicascene.

Duwt elektronica en jazz verder op, met de nadruk op persoonlijkheid en beweging. Oe omschrijft het zelf als een film zonder beeld, en Nance is het daar volmondig mee eens: de manier waarop het beweegt en van vorm verandert terwijl je luistert, is volgens hem volstrekt origineel.

Madi Diaz

Fatal Optimist (UN-unplugged)

Lightning round

Singer-songwriter uit Nashville. Thompson noemt haar zonder omhaal een nationale schat en gebruikt zijn hostvoorrecht om deze plaat alsnog te bespreken - het origineel kwam vorig jaar uit terwijl hij op vakantie was.

Fatal Optimist was een verwoestend mooie, uitgeklede plaat die vooral haar expressieve stem liet horen. Deze uitgebreide editie voegt vier nummers toe, waarvan er drie als un-unplugged worden gepresenteerd: bandversies van songs van het album. Een heeft hulp van Lucy Dacus, een ander van August Pontier. De vondst voor Thompson is This Is How a Woman Leaves, oorspronkelijk geschreven voor en met Maren Morris.

Medium Build

King of Having Fun

Lightning round

Het project van Nick Carpenter, die de laatste tijd veel in Nashville uithangt en al tien jaar platen maakt onder deze naam. Keuze van Ann Powers, die hem omschrijft als iemand die potentieel enorme hits schrijft maar tegelijk complex en onbevreesd is.

Hij schrijft mooi over disfunctionele families, geestelijke gezondheid en de moeite om goed en oprecht te blijven in een wereld die het geloof in jezelf en de zorg voor anderen zo lastig maakt - en hij is ook nog eens sterk in refreinen waar je in mee wilt zingen. Volgens Powers is dit de plaat die hem naar grotere podia kan brengen.

Chat Pile

Who Loves The Sun

Lightning round

Sludgerockband uit Oklahoma, hier op hun derde album. Keuze van Dora Levite, die vorig jaar aangenaam verrast was door hun samenwerking met fingerstyle-gitarist Hayden Pedigo.

Ze bouwen verder aan hun uitzonderlijk levendige, meedogenloze klanklandschappen, die een portret schetsen van menselijk lijden en hebzucht - meestal op zoek naar een vriendelijker en vrijgeviger wereld. Levites aanbeveling is expliciet: wil je razen over de staat van de wereld, of juist troost vinden in je gemeenschap nu iedereen AI met open armen lijkt te ontvangen, dan begin je hier.

Steven R. Smith

Half-Light Unfolding

Lightning round

Muzikant die sinds de jaren negentig onder allerlei namen en in allerlei bands heeft gewerkt, meestal in het gebied tussen psychedelica en folk - vaak somber en dicht, "alsof het bos zelf tot leven komt". Keuze van Lars Gotrich, die zegt zijn hele catalogus te vieren.

Een veel beperkter palet dan gewoonlijk: de nummers draaien vooral om akoestische gitaar en piano, en het resultaat is soberder. Gotrich, die weet dat Thompson altijd op zoek is naar muziek die het bloed vertraagt, omschrijft het als hofmuziek voor een gezellige fantasyfilm - vol zoetheid en ontzag.