The End of Oak Street
Een cul-de-sac in de zomer van 1982 wordt door een kosmische gebeurtenis losgerukt uit de voorstad en 150 miljoen jaar terug gezet, mét gezin (Anne Hathaway, Ewan McGregor) en allosaurus. Adam somt de Spielberg-echo's op — E.T., Poltergeist, een John Williams-achtige score van Giacchino, kinderen op fietsen — en durft het aan: dit is de beste Spielberg-film van het jaar, ook al maakte Spielberg er zelf een. Josh gaat daar keihard tegenin: als dit een Spielberg wás, zou het bijna onderaan zijn ranglijst staan. Zijn bezwaar is precies waar Spielberg volgens hem uitblinkt — de familiescènes zijn plichtmatig, de dialoog is één lange exposition, en het gevoel van verwondering blijft "watery": Mitchell filmt de dinosauriërs, niet de gezichten die ze zien. Adams tegenwerping: Mitchell zoekt de transcendentie helemaal niet, hij maakt een crowd-pleaser met drama, spanning, hart en vakmanschap — en dat is moeilijker dan het lijkt. Waar ze elkaar wél vinden: het "split diopter-feestje" dat Mitchell midden in de film geeft (Adam telde er zeker achttien), en een keuze rond de hond Starbuck die volgens Adam tot het domste behoort dat hij een personage ooit heeft zien doen — erger nog omdat de scène de ruzie tussen de ouders wegdraait tot achtergrondgeluid, precies op het moment dat de geheimen op tafel komen.
85% op Rotten Tomatoes (185 reviews, gemiddeld 7,1/10) en 67 op Metacritic — degelijk, maar geen consensus. Critici prijzen het cameraperspectief en de "delightfully demented" dinosaurusactie; de kritiek gaat vrijwel unaniem over hetzelfde als bij Josh: veel nostalgische elementen, te weinig verhaal eronder. Slant noemde het "a prehistoric adventure running on empty", terwijl SlashFilm en The Playlist juist enthousiast waren. Publiek: 71%.
Disclosure Day staat al op je To Watch en dit is nadrukkelijk de dubbelganger daarvan. Je blockbusterscores zijn wisselend maar niet slecht (Superman, The Fall Guy en Dune: Part Two alle drie een 4), dus vakwerk-spektakel landt bij jou. Wat me tegenhoudt: precies de klacht van Josh — dunne personages, alles uitgelegd — is waar jij eerder op afhaakte bij dit soort films. Leuke avond, geen must.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes · SlashFilm · Slant
Late Fame
Beiden zagen 'm, beiden raden 'm aan — en allebei vooral om Willem Dafoe. Josh: hij beveelt bijna nooit een film aan om één reden, maar Dafoes "layered, laconic" spel als vergeten dichter Ed Saxberger is die reden. Wat hij mooi vindt: geen melancholie, geen bitterheid, geen transformatie — alleen de boog van de tijd en een man die accepteert wie hij geworden is. Adam ziet er wél een onderstroom van weemoed in, maar dan over iets anders: over hoe onbevredigend een kunstenaarsleven wordt als erkenning het doel is. Hun gedeelde bezwaar: de wereld rondom Dafoe voelt niet doorleefd. De jonge "Enthusiasm Society" blijft een karikatuur (Josh: het lijkt op Wes Anderson-figuren zónder Andersons warmte), en de scène waarin Ed zijn oude vrienden toebijt "you have no idea who you're talking to" vraagt in drie minuten een inzicht waar de film een uur voor had moeten nemen — Dafoe redt hem, vinden ze allebei. Greta Lee krijgt lof voor twee optredens waarin ze pas echt losbarst. En Adam over de sfeer: New York in de kou, jassen die al maanden aan zijn, gesprekken over kunst — de eerste 45 minuten waren "catnip".
92% op Rotten Tomatoes (71 reviews, gemiddeld 6,6/10) en 80 op Metacritic, zonder één negatieve review. Kent Jones filmde de postume novelle van Arthur Schnitzler naar een scenario van Sammy Burch (May December). De recensies leggen dezelfde nadruk als de podcast: Dafoe onderspeelt en maakt de berusting volkomen geloofwaardig.
Twee critici die zelden zo eensgezind zijn over hetzelfde bezwaar én dezelfde aanbeveling — dat is een goed teken voor jouw soort film. Sentimental Value gaf je een 5, Past Lives en A Real Pain allebei een 4. Stille films over ambitie, spijt en ouder worden zijn je vaste raak. De zwakte die ze noemen (dun uitgewerkte bijfiguren) is echt, maar Dafoe alleen is de kaartprijs waard.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes · Metacritic
Tony
Adam kreeg de film nog niet in zijn regio en is bij voorbaat verlekkerd — hij is genoeg Bourdain-fan om ooit in Swan Oyster Depot de crab back te bestellen omdat Bourdain de inhoud "unicorn juice" noemde. Josh, die 'm wel zag: goed, en met een geweldige hoofdrol. Zijn lezing is dat dit eigenlijk een anti-helddrama is — een jonge Bourdain die zichzelf uitsluitend naar buiten toe zoekt, hard leeft en levens overhoop haalt. Dominic Sessa verdubbelt precies dat slungelige ongemak uit The Holdovers en speelt iemand die instinctief liegt; Josh beschrijft hoe de waarheid in Sessa's adamsappel blijft steken. Zijn voorbehoud: de film schuurt de onaangename kanten (drank, drugs, geweldsuitbarstingen) er gaandeweg vanaf om toe te werken naar de Bourdain die iedereen liefhad. Sessa geeft niet om je oordeel, zegt Josh — de film een beetje wel, en dat houdt 'm net af van het echte jaren-zeventig anti-helddrama.
Opende op 100% Rotten Tomatoes en staat op 70 op Metacritic. Vrijwel alle lof gaat naar Sessa — Variety noemt het zijn doorbraak als filmster, er is Oscarpraat — en apart naar Antonio Banderas als mentor-chef, "a delectable blend of gentleness and cutthroat authority". Regie: Matt Johnson, naar de Provincetown-jaren uit Kitchen Confidential.
Matt Johnson maakte BlackBerry (jouw 4) en Sessa brak door in The Holdovers (ook 4). Een rauwe coming-of-age over eten, ambitie en jezelf uitvinden zit precies tussen die twee in. Josh' bezwaar — de scherpe randjes worden er wat afgeschuurd — is nou net het soort compromis waar jij bij biopics wel eens op afknapt, dus geen 5, maar dit is een gerichte tip.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Variety · Hollywood Reporter
Bronnen
- Filmspotting — The End of Oak Street, plus Tony and Late Fame | #1077 (de aflevering, Pocket Casts)
- Filmspotting #1077