Pressure
Helen O'Hara's favoriet van de week, en de reden dat ze vindt dat ze de reviewronde hiermee had moeten openen in plaats van met de slechte films. Andrew Scott speelt James Stagg, de Britse legermeteoroloog die in de 72 uur voor D-Day moet vaststellen of het weer de landing toelaat. Het hele plot is die ene vraag, en dat werkt: geen antagonist, geen Duitsers in beeld, alleen mensen met hetzelfde doel die het oneens zijn over de zekerheid van hun eigen cijfers. Empire noemt Stagg juist sterk omdát hij weigert te zeggen dat hij het zeker weet, tegenover de Amerikaanse Crick (Chris Messina) die vrolijk op historische grafieken wijst. Zeer stagey — het is een toneelstuk van David Haig — maar volgens Empire ongelooflijk spannend.
Overwegend positief. Variety noemt het een absorberend verhaal over hoe het weer de oorlog won; The Hollywood Reporter spreekt van een prijswaardige hoofdrol van Andrew Scott met solide bijrollen van Brendan Fraser, Kerry Condon en Chris Messina, en een film die zijn titel waarmaakt in opgebouwde spanning.
Een kamerspel over onzekerheid, integriteit en mensen die het oneens zijn zonder schurk — dat is het register van Quo vadis, Aida? (★4,5) en Anatomy of a Fall (★4). Dat er geen vijand in beeld komt maakt het eerder interessanter dan minder.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Variety — Pressure Review · The Hollywood Reporter — Pressure Review
Oasis: Don't Look Back in Anger
Concertdocumentaire over de reünietour van Liam en Noel Gallagher. Empire is verdeeld-maar-geraakt: de film begint op de eerste repetitiedag en laat volledig in het midden waarom de broers uit elkaar gingen of weer bij elkaar kwamen. Helen wilde 'een beetje vlees' en vindt Matt Whitecross' Supersonic duidelijk beter in het echte graafwerk; wat hier wél in zit is de nieuwe, lichtere verhouding tussen de twee, en dat is volgens haar oprecht mooi om te zien. Chris is onverholen fan en zat meerdere keren met tranen in zijn ogen — de eerste opkomst in Cardiff, en een jonge fan die na afloop overrompeld zit na te trillen. Liam is zijn hoogste register kwijt maar snauwt de nummers er nog steeds uit.
Uitstekend ontvangen: 96% op Rotten Tomatoes en 80 op Metacritic. Meerdere recensenten noemen het een van de beste muziekdocumentaires ooit gemaakt. Geregisseerd door Will Lovelace en Dylan Southern, geschreven door Steven Knight; wereldpremière in Venetië, later op Disney+.
Je twee ★5-films zijn Summer of Soul en David Byrne's American Utopia — allebei concertfilm. En Oasis is geen abstractie bij jou: 584 scrobbles, met Acquiesce, Half the World Away en Talk Tonight bovenaan in plaats van de gebruikelijke drie. Dit is zo'n beetje de meest voorspelbare treffer van deze week.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes · The Hollywood Reporter — A Rich, Poignant Music Doc
Runner
De verwarrende helft van een titelpaar: dít is de film mét Alan Ritchson, niet die met Gal Gadot. Hij speelt een ex-militair in Brisbane die als koerier een donororgaan moet afleveren en daarbij samen met Owen Wilson achterna wordt gezeten door een kartelbaas en een motorbende. Empire is er eerlijk over: je weet na tien minuten precies hoe het afloopt, het is 'very stupid and very basic', maar de tikkende klok van een transplantatie is een effectieve motor en het dubbelspel Ritchson/Wilson werkt. Eén bezwaar: actie van dit kaliber in Australië voelt net zo ongeloofwaardig als in Engeland — de politie oogt niet klaar voor deze hoeveelheid geweld.
67% op Rotten Tomatoes (18 recensies) en daarmee Ritchsons best beoordeelde bioscoopfilm van 2026. Lof voor de chemie tussen Ritchson en Wilson en het tempo van 90 minuten; de kritiek luidt dat beiden vooral hun bekende typecasting afdraaien.
Je hebt slimme genrefilm hoog zitten — Rebel Ridge, Hit Man en The Fall Guy kregen alledrie ★4 — maar generieke actie juist laag (Uncharted en Operation Fortune ★2). Dit valt daar volgens Empire netjes tussenin: competent gemaakt, niets nieuws.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes · Collider — Runner verdeelt critici
Fall 2: Deadpoint
Vervolg op de hoogtevrees-thriller uit 2022, nu met twee vrouwen (Harriet Slater en Arsema Thomas) op een van die rammelende plankenpaden langs een berg in Thailand. Empire vindt het prima werken als schrikfilm maar mist wat het origineel bijzonder maakte: daar zaten ze op één kale, absurd dunne mast in de woestijn, hier is het gewoon een klimramp. Er is ook meer plot bij gekomen, vooral in het laatste bedrijf, en dat vindt Empire eerder ongelukkig dan nodig. Chris waarschuwt expliciet: bij hoogtevrees niet aan beginnen.
57% op Rotten Tomatoes (37 recensies, gemiddeld 5,3/10) — een duidelijke daling ten opzichte van de 80% van het origineel. CinemaScore-publiek gaf een B-. De consensus: de set pieces houden je op het puntje van je stoel, maar de film haalt de hoogte van zijn voorganger niet.
Dit genre komt in je lijst nauwelijks voor, en waar het langskomt scoort het laag. Een vervolg dat volgens de critici zelf minder is dan het origineel is een dunne aanleiding om daar verandering in te brengen.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes · MovieWeb — critici verdeeld
Practical Magic 2
Het langverwachte vervolg op de film uit 1998, met Sandra Bullock en Nicole Kidman terug als de heksenzussen Owens en Dianne Wiest en Stockard Channing als de tantes. Helen zegt dat het 'pretty much exactly as good as the first one' is en laat je zelf bepalen wat dat betekent. Wat ze goed vindt: de draad over zusterschap en familie, de witchy sfeer, en het simpele feit dat er nog altijd te weinig films over relaties tussen vrouwen worden gemaakt. Wat niet: de scènes met Lee Pace zijn volgens haar vrijwel zonder uitzondering ronduit slecht — slecht geschreven, slecht gespeeld of allebei, met hoorbaar gegrinnik in een uitverkochte zaal. Empire gaf twee sterren; Helen zelf noemt dat aan de harde kant, ze had 'at least three stars worth of fun'.
35% op Rotten Tomatoes. Critici wijzen vrijwel unaniem op het ongerichte script en de conventionele mysterieplot, terwijl de chemie tussen Bullock en Kidman wel wordt geprezen. NPR's Justin Chang: te veel van de film gaat op aan een mechanisch mysterieplot waarvan de afloop nooit in twijfel staat. Het publiek is er beduidend enthousiaster over dan de pers — net als bij het origineel in 1998.
Romantische komedie is je zwakste hoek: Marry Me, I Want You Back en Rosaline kregen alledrie ★2. Dat de recensies precies het script als probleem aanwijzen maakt het niet waarschijnlijker. Alleen interessant als je het origineel dierbaar vindt.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes · Forbes — de recensies
The Runner
De andere helft van het titelpaar, en de film die James per ongeluk keek toen hij de Ritchson-versie zocht — hij had negentig minuten lang door dat er geen Jack Reacher kwam opdagen. Gal Gadot speelt een strafpleiter die van een beller (Damian Lewis, grotendeels aan de telefoon) door Londen moet rennen om een kroongetuige te stoppen, anders wordt haar ontvoerde zoon gedood. Empire's oordeel is kort: het is onzin, het eindigt irritant, niet kijken. Wel goed voor een wandeltocht langs Primrose Hill, Kentish Town en Camden — en voor het detail dat ze een metro inhaalt.
10% op Rotten Tomatoes (50 recensies, gemiddeld 3,6/10) — ronduit negatief. Critici noemen het Kevin Macdonalds meest uitgeklede werk tot nu toe, waarin narratieve complexiteit is ingeruild voor pure adrenaline. Meerdere recensenten merken op dat Damian Lewis als stem aan de lijn beter werk levert dan het script verdient. Sinds 2 september op Prime Video.
Empire's twee sterren zijn hier nog vriendelijk vergeleken met de 10% die de film breed ophaalde. Er staat niets in wat ergens bij je lijst aanhaakt.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes · Variety — Gal Gadot in een fantasieloze thriller