Middle-Aged Sex And Death At Camp Empire

Teenage Sex and Death at Camp Miasma

film · 2026 · Bioscoop

Hoofdonderwerp · Empire ★★★★★

Een queer indie-regisseur (Hannah Einbinder) wil een jaren-tachtig slasherfranchise rebooten en raakt geobsedeerd door de originele final girl (Gillian Anderson), die nog altijd teruggetrokken op de oorspronkelijke filmlocatie woont. Jamie noemt het een van zijn drie beste films van het jaar: een liefdesbrief aan de slasher die tegelijk de theorie erover fileert — Carol J. Clovers Men, Women and Chainsaws als film, maar dan met spuitend bloed en veel grappen. Ook heerlijk volgens hem: hoe het Hollywood áfzeikt (de Zoom-gesprekken met de studio) én de mensen die horror te diep intellectualiseren, hemzelf inbegrepen. James is fel oneens: haal de metalaag weg en er blijft volgens hem geen verhaal over. Zijn vergelijking is Scream — sloop daar het commentaar uit en je houdt een prima slasher over; hier niet. Zijn waarschuwing: dit is een film gericht op filmcritici, dus laat je niet puur door de vijfsterrenrecensies meeslepen. Helen zit ertussenin: niet eng, wel voortdurend gespannen, omdat je nooit weet waar het heen gaat. In het interview vertelt Schoenbrun hoe de horroricoon 'Little Death' ontstond — geen zoveelste hockeymasker maar het rooster van een plafondventilatie, dat overal hangt en dat je juist daarom niet meer ziet — en waarom deze film, anders dan World's Fair en I Saw the TV Glow, over het begin van het góéde gaat in plaats van over de weg naar de transitie.

100% op Rotten Tomatoes (48 reviews, gemiddeld 8,5/10) en 91 op Metacritic: "universal acclaim". Critici noemen het een metahorrorkomedie en een vlijmscherpe satire op de filmindustrie, met een moeizaam bevochten seksueel ontwaken als kern — volgens meerdere recensenten Schoenbruns meest geslaagde en speelste film tot nu toe.

○ Nog niet in mijn Notion-database

Bronnen: Rotten Tomatoes · Metacritic · NPR-interview met Schoenbrun

Mutiny

film · 2026 · Bioscoop

Empire ★★

Jason Statham als lijfwacht wiens werkgever wordt vermoord, waarna hij zich verstopt aan boord van een vrachtschip. James maakt het onderscheid dat de hele bespreking draagt: er zijn Statham-films die het genre ontstijgen (Crank, Spy, The Beekeeper) omdat hij weet dat het onzin is en dat laat zien — en er zijn de sombere (Wrath of Man, Hummingbird). Deze hoort bij de tweede soort en is bovendien "acutely humorless", zodat de belabberde dialoog met een plof neervalt. Het plot is doorzichtig ("als je de dader niet in tien minuten hebt, is er iets mis"), en de titel klopt niet eens, want hij hoort niet bij de bemanning. Wat wél werkt: de vechtscènes zijn kort, hard en goed gechoreografeerd. Jamie vond de kleurloze, betonnen look vooral treurig. Grappig detail: het was oorspronkelijk bedoeld als vervolg op Plane — zelfde regisseur, zelfde schrijver — en zou Ship heten; de speelsheid van Plane is alleen nergens te bekennen.

Rond de 50% op Rotten Tomatoes (opgelopen van 44%), Stathams laagste sinds The Expendables 4. De strekking van de negatieve recensies sluit aan bij Empire: Screen Rant noemt het "aimless, dull, and uninspired with its action". Er is een kleine tegenbeweging van critici die het puur als meedogenloze actiefilm juist waarderen.

○ Nog niet in mijn Notion-database

Bronnen: Rotten Tomatoes · ScreenRant

& Sons

film · 2025 · Bioscoop

Empire ★★

Bill Nighy als teruggetrokken, aan de drank geraakte sterschrijver Andrew Dyer, die zijn vervreemde zoons (George MacKay, Johnny Flynn) terugroept met de mededeling dat hij doodgaat en het wil goedmaken. Jamie schetst een familie vol wrok — er was een affaire, de jongste zoon is daaruit voortgekomen, Imelda Staunton als de vrouw die het opgaf — en zegt dat het echt oomph krijgt zodra Nighy en Staunton samen in beeld zijn. Maar er zit halverwege een twist die hij niet wil verklappen en die volgens hem de hele ernstige toon onderuit haalt: "bijna zo belachelijk" als zou blijken dat ze allemaal geesten zijn. Zijn advies: kijk in plaats hiervan The Clan, de film die regisseur Pablo Trapero in 2015 maakte over een disfunctionele familie. Scenario van Sarah Polley, naar de roman van David Gilbert — Empire had duidelijk meer verwacht.

Gemengd tot lauw. Screen Daily noemde het een intrigerend familiedrama dat vooral op Nighy drijft; de kritiek in recensies gaat over hetzelfde als bij Empire — een sterke onthulling in het eerste halfuur, waarna de film "wanes and wanders", en een dronken-geniearchetype dat te clichématig is om serieus te nemen maar te serieus wordt gespeeld om om te lachen. Ging in première op TIFF 2025.

○ Nog niet in mijn Notion-database

Bronnen: Screen Daily

Stop! That! Train!

film · 2026 · Bioscoop

Empire ★★★

Een parodie op rampenfilms in de traditie van Airplane!, maar dan op een luxetrein en met RuPaul als president Judy Gagwell. Twee stewardessen (Drag Race-sterren Ginger Minj en Jujubee) moeten de op hol geslagen Glamazonian Express redden. Helen had er oprecht plezier in: de trefkans is geen Airplane!-niveau — zij schat de helft — maar in negentig minuten komen er zoveel grappen langs dat je toch blijft grinniken, en ze was volledig geïnvesteerd in de vriendschap van het duo. Jamie is het met haar eens en noemt een terugkerende grap waar hij om moest lachen: iemand vraagt het probleem "straight" uitgelegd te krijgen, en daarna nog een keer "gay". Ook lof voor Chris Parnell als een Leslie Nielsen-achtige straight man en voor Sarah Michelle Gellar als afgeschreven actrice. James mocht van de rest niet gaan kijken, en beaamt dat hij elke kopie zou willen verbranden.

Wisselend maar niet onaardig ontvangen. The Hollywood Reporter zegt "get on board" en prijst RuPauls gravitas; recensenten wijzen erop dat de film het beste werkt als hij droog en visueel absurd is, maar vaak aanvoelt als een reeks eerste takes. Er speelt ook een controverse over AI: critici beschreven de effecten als "AI slop", waarna regisseur Adam Shankman verklaarde dat geen enkel shot door AI is bedacht.

○ Nog niet in mijn Notion-database

Bronnen: Hollywood Reporter · Variety