Spider-Man: Brand New Day
Alle vier zijn enthousiast, met dezelfde kanttekening: hij is te lang. Peter Parker is na de spreuk uit No Way Home volledig alleen en heeft zich volledig in het spider-mannen gestort; het enige menselijke contact is een stroeve quasi-vriendschap met Frank Castle. Helen O'Hara prijst vooral de emotionele beats en Hollands spel, maar ziet gaten in de plot en te weinig voor Zendaya. Ben Travis noemt het karakterwerk een mengeling van Raimi's Spider-Man 1 en 2 — lichamelijke veranderingen én het "Spider-Man No More"-dilemma — in een nieuwe context. Amon Warmann vindt de actie tot de beste live-action-Spider-actie behoren en prijst Michael Giacchino's somberder score en Tramell Tillman als hoofd van Damage Control. Chris Hewitt: het beste van de solo-Spider-avonturen van Raimi, gecombineerd met de MCU-team-ups, vier sterren. Bewust minder grappig dan de Watts-trilogie; wie de Insomniac-games speelde, herkent veel. In het interview vertelt Cretton dat isolatie het uitgangspunt was en dat iedereen — Sony, Feige, Pascal, Holland, Zendaya — hetzelfde wilde: geaarder, street level, een echt karakterstuk.
91% op Rotten Tomatoes (266 reviews) en 70 op Metacritic — een van de best beoordeelde MCU-films in jaren. De consensus loopt gelijk met Empire: de meest volwassen en geaarde Spider-Man tot nu toe, met de continuïteitslast als grootste bezwaar.
Je MCU-cijfers zijn hard (Quantumania 2, Brave New World 1,5), maar de Spider-hoek zit je wél: Across the Spider-Verse kreeg een 5 en Superman een 4. Deze is duidelijk beter dan de recente Marvels en mikt op precies wat jij in die films waardeert — karakter boven spektakel. De lengte en de MCU-huiswerkbagage blijven de rem.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes · Metacritic
Ish
Helen O'Hara bespreekt het regiedebuut van Imran Perretta, die het scenario schreef met Enda Walsh (Hunger). Twee twaalfjarige vrienden in Luton, Ish en Maram, raken uit elkaar wanneer Maram bij een racistisch gemotiveerde stop-and-search wordt opgepakt terwijl Ish wegrent — snel weer vrijgelaten, want hij is een kind, maar de wig zit er dan al. O'Hara noemt het prachtig gemaakt en kort (87 minuten): het verandert je wereldbeeld niet, maar het is een mooie weergave van iets heel reëels in Groot-Brittannië. De kinderacteurs (Farhan Hasnat en Yahya Kitana, in het echt vrienden) noemt ze "off the charts". Haar advies: heb je Spider-Man en The Odyssey al gezien en wil je iets kleiners en stillers, dan is dit het.
Won de Publieksprijs van Venice Critics' Week en stond in competitie voor de Sutherland Award op het BFI London Film Festival. Screen Daily noemt het een lyrische studie van mannelijke adolescente vriendschap; Sight and Sound spreekt van een opmerkelijk mooie film over de bruutheid van opgroeien. Zwart-wit gefotografeerd door Jermaine Canute Edwards.
Dit is bijna letterlijk jouw hoek: Aftersun kreeg 4,5, Dìdi en How to Have Sex allebei 4 — kleine, precieze coming-of-age-films met een sociale onderstroom landen bij jou consequent. Enige praktische punt: het is een BFI-release, dus even opletten of hij hier te zien komt.
○ Nog niet in mijn Notion-database
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Screen Daily · Sight and Sound
The Odyssey
Het halve openingsblok gaat over Emily Wilson — de bekendste moderne vertaler van de Odyssee — die in de London Review of Books zo hard uithaalde dat de site plat ging. Ze mist de goden, de psychologische, emotionele, politieke en ethische diepte, noemt de verhaalstructuur gimmicky en het schrijfwerk abominabel. Het panel neemt haar serieus ("weinig mensen kennen de Odyssee beter") maar is het grotendeels oneens: adaptatie is interpretatie, en Nolan mag het verhaal net zo goed kantelen als Del Toro dat met Pinocchio deed. Ben Travis' punt: waar Wilson glorie als kern van het epos ziet, keert de film juist dat idee om. Helen O'Hara geeft haar op één punt gelijk — Odysseus wordt moreel gladgestreken, terwijl het gedicht dat niet doet.
Nolans best beoordeelde film: 95-98% op Rotten Tomatoes (345+ reviews) en 89 op Metacritic. Critici prijzen de mythische reikwijdte; Wilsons LRB-stuk is de opvallendste dissidente stem. De film doet het in de bioscoop uitstekend, met veel herhaalbezoek.
Staat al op je To Watch-lijst en dat blijft terecht — Dune: Part Two en The Brutalist kregen allebei een 4 en dit is breder omarmd dan beide. De Wilson-recensie is vooral leuk als naleesvoer ná de film; het panel raadt hem aan te lezen zonder hem doorslaggevend te vinden.
✓ Staat al in mijn Notion-database (To Watch)
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes · Metacritic
The Long Walk
Komt langs in het nieuwsblok: David Jonsson is gecast als de nieuwe T'Challa in Black Panther 3, en het panel dringt erop aan zijn werk te leren kennen. "Definitely watch The Long Walk" — daarin zit volgens Ben Travis precies de mix van onwrikbare integriteit, kalmte en gecentreerdheid die hem geschikt maakt voor de rol. Ook zijn rol in Alien: Romulus wordt genoemd als het beste aan die film.
96% op Rotten Tomatoes (84 reviews) — de best beoordeelde Stephen King-verfilming ooit; latere tellingen zakken naar rond de 91%. Critici prijzen het bezielde spel van Cooper Hoffman en David Jonsson en de balans tussen emotie en schokkend geweld. Francis Lawrence regisseerde; vijftig jongens moeten in een dystopisch jaren-70-Amerika non-stop doorlopen op straffe van de dood.
Stond al op je To Watch-lijst, dus dit is vooral een duw: van alle King-verfilmingen is dit de best ontvangene, en het is een uitgeklede overlevingsfilm zonder franchisebagage. Een goede kandidaat om binnenkort te pakken.
✓ Staat al in mijn Notion-database (To Watch)
◆ Bekijk op Letterboxd → ▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Rotten Tomatoes
Bronnen
- The Empire Film Podcast — No Sex Scenes! (ft. guest, Destin Daniel Cretton) (de aflevering, Pocket Casts)
- The Empire Film Podcast, 31 juli 2026