Metaphor: ReFantazio
Maarten stopte na 45 uur, met tegenzin: hij is geïntrigeerd genoeg om het verhaal per se zelf te willen meemaken, maar de vaart zakte eruit en de combat kende hij inmiddels. Wat hem tegen begon te staan is precies wat hem bij Persona ook stoorde — eindeloze cutscenes terwijl de karakterontwikkeling stilstaat. De thematiek, muziek, artstyle en fashion vindt hij fantastisch: dit voelt als de game die Atlus na al die duistere urban Persona-jaren gewoon heel graag wilde maken. Hij ligt in de wachtruimte, niet in de afvalbak.
Metacritic 94 en 'Mighty' op OpenCritic — dat jaar gedeeld de hoogst gewaardeerde release, samen met Astro Bot.
✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Wishlist)
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Metacritic · TheGamer
Fields of Mistria
Keez' game-die-hij-graag-zou-willen-spelen: Stardew Valley, maar in een fantasywereld, met magie die je op je gewassen en dieren kunt loslaten. Waar hij bij Stardew nooit echt binnenkwam — hij vermoedt dat dat komt doordat één man alles maakte en hij met die stijl niet blendt — voel je hier een heel team achter de writing, de pixel art en het gevoel van plek. Verder alle klassiekers: dagen, een staminameter, een museum voor fossielen, mijnen met wat combat. Na twee jaar early access nu 1.0.
97% positief op Steam ('overwhelmingly positive') en terug in de Top Sellers; critici noemen het een farming-RPG die het genre verbetert zonder te verliezen wat het aantrekkelijk maakte.
✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Wishlist)
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: PCGamesN · Metacritic
The Duskbloods
Allebei speelden ze de netwerktest, en allebei verwachtten ze iets anders: dit is geen Bloodborne 2 maar Elden Ring Nightreign met een Bloodborne-sausje — vier rondes van acht minuten, virtue-punten sprokkelen, PvP-zones vanaf ronde twee, en de laatste drie spelers die het uitvechten. Geen stamina, dubbele sprong, zes personages met dezelfde basis-moveset; de kin-companions (een bejaarde die in een rolstoel de afgrond in beukt, een operazanger die vijanden kapotzingt) vonden ze het vetst. Keez' oordeel: supergoed ontworpen, hardcore, en waarschijnlijk te pittig voor het brede Switch-publiek dat het koopt. Bij allebei viel er vooral iets af — ze hoeven hier geen honderd uur in te steken. Nog geen releasedatum, en op de Switch 2 zag Keez de framerate wel eens haperen.
Nog niet uit, dus geen recensies. De netwerktest zelf verliep stroef: FromSoftware brak de eerste sessie van 21 augustus voortijdig af door serverproblemen.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Game Informer · Wikipedia
Red Dead Redemption 2
Maarten zit in hoofdstuk drie van een tweede doorloop en noemt het spel vooral een sfeersimulator: uit je kamp rijden om zes uur 's ochtends met de zon door de bomen is acht jaar later nog ongeëvenaard. Tegelijk botst dat op de missies, die kneiterlineair zijn — snij je een achtervolging af, dan is het meteen 'mission failed'. Zijn les: te hard doorspelen ontneemt je juist de kwaliteit. Even pokeren bij het meer, of met John Marstons zoon gaan vissen terwijl die liever bloemen plukt — dat is waar het spel zit. 'De downtime in het leven zijn de rozijnen in het spel.'
Metacritic 97 — een van de hoogst gewaardeerde games ooit, met vrijwel unanieme lof voor de wereld en het acteerwerk.
✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Played · ★5)
▶ Zoek in Sequel →
Virtue and a Sledgehammer
Keez speelde de demo kort en werd erdoor geraakt. Je bent een woedende vrouw met een enorme sloophamer die rondloopt en alles kapotslaat, terwijl mensen om je heen zeggen dat je moet stoppen. Cel-shaded, licht PlayStation 2-achtig maar toch modern, een duister post-apocalyptisch bos met rode knipperlichten en humanoïde robots die vluchten of aanvallen — Alan Wake-vibes, maar grittier. Het voelde als een spel van jonge makers die kwaad zijn over de wereld en dat op deze manier laten zien. De moeite waard om in de gaten te houden.
Van Deconstructeam en Selkie Harbour, uitgegeven door Devolver Digital. Je speelt Pratelle, die terugkeert naar haar geboortedorp Virtud en de bewoners vervangen vindt door androïde kopieën; de pers prijst hoe het slopen van een plek samenvalt met het verwerken ervan.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →
Blood Dungeon
Keez' duidelijkste tip van de aflevering. Van Messhof, bekend van Nidhogg en Wheelworld: een Vampire Survivors-achtige autoshooter, maar dan als 2D-platformer met plakkerige besturing — spring je tegen een muur, dan blijf je eraan hangen en klim je verder. De stijl is die van een creatieve, licht edgy tiener met gevoel voor vorm: gore mannetjes, bloed, subtiele CRT- en VHS-effecten, en ingetogen drum-'n-bass met orgeltjes. Waar hij de Binding of Isaac-school net te bedoeld vindt, is dit volgens hem gewoon arty en lekker. Acht personages, veel dungeontypes, eindeloze upgrades — en het speelt gewoon heel lekker.
Metacritic 77 over vijf recensies; 95% van de Steam-reviews positief. Uit sinds 25 augustus 2026, ook op Game Pass, en er is een demo.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Metacritic · Saving Content
Shadow of the Colossus
De afsluiting van de Gameclub, en het gesprek gaat vooral over de vraag of vorm hier niet zwaarder weegt dan inhoud: haal de muziek, de art en de wereld weg en je houdt volgens Keez een rotspel over. Maarten brengt daartegenin dat één druk op de knop — springen en je vastgrijpen aan die vliegende kolossus — hem meer genoegen gaf dan bijna welke game ook. Wat ze delen: de frictie van het klimmen is bedoeld en werkt, maar de frictie van een tegenwerkende camera haalt je eruit. De dertiende kolossus, de draak in de woestijn, is voor allebei het hoogtepunt; de laatste vooral frustrerend. Mooi gevonden: dat je door het kwaad te bezweren juist het kwaad bevrijdt, en dat de PS2-versie in zijn vaagheid misschien nog altijd de mooiste is.
Geldt als een klassieker; de Bluepoint-remake uit 2018 haalde Metacritic 91. Precies deze game werd destijds naar voren geschoven als het antwoord op Roger Eberts stelling dat games nooit kunst kunnen zijn.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →