Resident Evil Requiem
Maarten is laaiend enthousiast en noemt het misschien wel de mooiste console-game ooit en de best geacteerde Resident Evil tot nu toe, vooral dankzij het personage Grace: haar survivalgerichte hoofdstukken met schaarse middelen en een dreigende 'stalker'-vijand vindt hij het sterkste deel van de game. De latere, actiegerichtere Leon-hoofdstukken vindt hij wat generieker en minder sterk dan Resident Evil 4, maar over de hele linie noemt hij het spel adembenemend en dankzij de roguelite-modus 'Leon Must Die' ook goed replayable.
Zeer goed ontvangen: 88-89 op Metacritic en 90 op OpenCritic, daarmee de best beoordeelde originele Resident Evil-game sinds deel 4.
✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Wishlist)
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: OpenCritic – Resident Evil Requiem
Beast of Reincarnation
Maarten geniet zichtbaar van deze actie-RPG van Pokémon-maker Game Freak, ondanks de overwegend gemixte reviews — hij prijst vooral het parry-gerichte combatsysteem (vergelijkbaar met Stellar Blade) en de traversal met een soort dubbele sprong en hookshot. Tegelijk erkent hij dat de wereld leeg aanvoelt, de cutscenes houterig zijn en het verhaal generiek is; voor hem overstijgt de 'sad robot core'-sfeer en de speelervaring die tekortkomingen.
Verdeeld ontvangen: 76 op OpenCritic, 'mixed or average' op Metacritic, en op Steam rond de 60% positieve gebruikersreviews ('Mixed'). Critici loven de combat maar bekritiseren het generieke verhaal en de weinig levendige wereld.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: OpenCritic-nieuws: gemixte Steam-reviews door 'lifeless world' · GamesRadar+ over de verdeelde ontvangst
Pragmata
Maarten worstelt na zo'n anderhalf uur nog met de 'sad robot core'-esthetiek: de melancholische muziek en de wat ongemakkelijke, gesekualiseerd overkomende peuter-android als sidekick raken hem niet, en hij vraagt zich hardop af of dat iets over hemzelf zegt. Toch vindt hij de gunplay en de upgrade-loop verrassend goed, en hij twijfelt nog of hij doorspeelt — ook al wordt de game bij critici juist heel positief ontvangen.
Zeer goed ontvangen: 87 op OpenCritic (96e percentiel), een van de best beoordeelde games van 2026, met 'overwhelmingly positive' Steam-gebruikersreviews.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: OpenCritic – Pragmata's reviewscores onder de hoogste van 2026
Splatoon Raiders
Kees begon als complete Splatoon-newbie en vond de preview eerst wel oké, maar raakte na wat uren echt verslaafd aan de run-based gameplayloop, de gyrobesturing en de uitgebreide wapen- en upgradesystemen. Zijn belangrijkste kritiekpunt is dat de omgevingen er vrij smoezelig en weinig 'cool' uitzien vergeleken met de flashy hoofdreeks en dat de customization beperkter is — maar qua gameplay noemt hij het een absolute aanrader.
Sterk ontvangen: 82 op zowel Metacritic als OpenCritic, met onder meer IGN en Nintendo Life op 9/10 — ongeveer op niveau van de hoofdreeks.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →Ocarina of Time
Vooruitlopend op de aangekondigde remake wil Maarten het origineel nog eens spelen om ze straks naast elkaar te leggen — het is nog altijd zijn 'veilige' antwoord op de vraag naar zijn favoriete game ooit. Kees geeft eerlijk toe dat hij het nooit heeft kunnen waarderen: hij stopte er in 2002 halverwege mee, voelt geen connectie met de N64-esthetiek en vermoedt dat er ook een vleugje Mario 64-fanboyisme in meespeelt.
Geldt als een van de best beoordeelde games ooit: 99 op Metacritic voor de Nintendo 64-versie, destijds baanbrekend voor de 3D-Zelda-formule.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →Bronnen: Metacritic – The Legend of Zelda: Ocarina of Time (1998)
Sekiro: Shadows Die Twice
Maarten is net begonnen en merkt dat de strakke parry-timing hem zwaar valt — hij vermoedt dat hij simpelweg niet zo van dit soort medogenloze parry-mechanics houdt, anders dan bijvoorbeeld de visueel duidelijkere parries in Stellar Blade of Clair Obscur. Toch vindt hij het knap en meedogenloos ontworpen en wil hij blijven spelen, al is hij nog niet overtuigd dat het bij hem gaat 'klikken'.
Alom geprezen bij release: 88-91 op Metacritic per platform, en destijds Game of the Year 2019 bij veel uitgaves.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →Shadow of the Colossus
Onderdeel van de doorlopende Game Club: Maarten heeft er inmiddels tien van de zestien kolossen gedaan en blijft onder de indruk van hoe goed de gevechten leesbaar zijn als je rustig blijft en het patroon van elke kolossus doorgrondt. Vooral het gevoel van een bijna lege, melancholische open wereld zonder quests of franje — puur om doorheen te reizen — noemt hij bijzonder mooi en typerend voor waarom deze game ooit gold als hét bewijs dat games kunst kunnen zijn.
De PS4-remake uit 2018 scoort 91 op Metacritic; het origineel uit 2005 gold destijds al als kunstwerk en werd door filmcriticus Roger Ebert aangehaald als tegenbewijs voor zijn eigen stelling dat games nooit kunst kunnen zijn.
○ Nog niet in mijn Sequel-lijst
▶ Zoek in Sequel →NiGHTS into Dreams
Kees voegt deze Sega Saturn-titel van Sonic-maker Yuji Naka toe aan de 'canon' en noemt het een van zijn favoriete games ooit — een sfeervolle, dromerige time-attackgame waarin je als het androgyne figuurtje NiGHTS door dromen vliegt om nachtmerries te verdrijven. Hij prijst vooral hoe elegant de vliegbesturing aanvoelt (destijds ontworpen voor Sega's analoge 3D-controller) en betreurt dat zo weinig mensen het spel kennen — wat hem betreft verdient het een echte remake.
Geen brede actuele metascore gevonden, maar geldt breed als cultklassieker van Sonic Team en een van de beste Sega Saturn-games ooit gemaakt.
✓ Staat al in mijn Sequel-lijst (Backlog)
▶ Zoek in Sequel →